نیل آرمسترانگ – Neil Armstrong

نیل آرمسترانگ

نیل آرمسترانگ با نام کامل نیل الدن آرمسترانگ فضانورد آمریکایی نخستین انسانی است که طی ماموریت آپولو ۱۱ در ۲۰ ژوییه ۱۹۶۹- بر کره ماه گام نهاد- وی فضانورد ناسا- خلبان آزمایشکننده- مهندس هوافضا- استاد دانشگاه و خلبان نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا بود و در جنگ کره خدمت کرد

زندگی نیل آرمسترانگ

نیل آرمسترانگ در ۵ اوت ۱۹۳۰ در آوهایوی آمریکا متولد شد. پدر وی کارمند دولت بود و نیل و خانوادهاش به واسطه شغل پدر به صورت مداوم درحال نقل مکان بودند به شکلی که در 20 شهر مختلف زندگی کردند و در همین دوران بود که علاقه وی برای پرواز کردن شکل گرفت.
یل از تبار اسکاتلندی-ایرلندی و آلمانی است و دو خواهر و برادر کوچکتر دارد. پدرش استفان آرمسترانگ- حسابرس دولت ایالتی اوهایو بودهاست و بارها در سراسر کشور نقل مکان کردهاست. گفته میشود که نیل قبل از تولد ۱۵ سالگیاش در ۲۰ شهر مختلف زندگی کردهاست. او به شدت به پرواز علاقه داشت.
پدر او برای تحصیل نیل در دبیرستان -بلوم- برای آخرین بار در سال ۱۹۴۴ به شهرستان واپاکونتا- اوهایو نقل مکان کرد. آرمسترانگ در ۱۵ سالگی شروع به یادگیری درس پرواز در فرودگاه این شهرستان کرد و گواهینامه پرواز خود را قبل از گواهینامه رانندگی به دست آورد. او پسری فعال بود و سرانجام رتبه عقاب دیدهبان را به دست آورد. در بزرگسالی- پیشاهنگان پسر آمریکا با اعطای جایزه دیده بان عقاب و جایزه نقرهای بوفالو او را تایید کرد.

در سال ۱۹۴۷- نیل آرمسترانگ تحصیل در رشته هوافضا در دانشگاه پردیو را آغاز کرد. او همچنین در موسسه فناوری ماساچوست -MIT- پذیرفته شد. تنها مهندسی که او میشناخت -که دانشآموخته امآیتی بود- آرمسترانگ را با گفتن اینکه لزومی ندارد برای آموزش و پرورش خوب تمام راه را به کمبریج- ماساچوست- بپیماید- از ثبت نام در آنجا منصرف کرد. نیل دومین فرد در خانوادهاش بود که در دانشگاه پذیرفته شد. او مدرک لیسانس را در رشته دانش مهندسی هوانوردی در سال ۱۹۵۵ از دانشگاه پردیو دریافت کرد. هزینه تحصیلی او توسط -هالووی پلن- پرداخت میشد که تعهد ۲ سال تحصیل و به دنبال آن ۲ سال آموزش پرواز و پیرو آن یکسال خدمت هوانوردی در نیروی دریایی- و سپس تکمیل ۲ سال پایانی دوره لیسانس را همراه داشت. آنها تا بعد از فارغالتحصیلی اجازه ازدواج نداشتند و متعهد به ۴ سال خدمت فعال هوانوردی بعد از فارغالتحصیلی بودند و در ۲ سال اول نیز حق ارتقا به درجه ناوآموزی را نداشتند.
آرمسترانگ در سال ۱۹۷۰ از دانشگاه کالیفرنیای جنوبی- کارشناسی ارشد در مهندسی هوافضای خود را گرفت. او دارای دکترای افتخاری از چندین دانشگاه نیز هست.

نیل آرمسترانگ

خدمات نیروی دریایی

در تاریخ ۲۶ ژانویه سال ۱۹۴۹- از نیروی دریایی با نیل آرمسترانگ تماس گرفته شد و از او خواسته شد خود را به ایستگاه پنساکولا- فلوریدا برای آموزش پرواز معرفی کند. در تاریخ ۱۶ اوت ۱۹۵۰- دو هفته پس از تولد ۲۰ سالگی آرمسترانگ- متوجه شد که به عنوان هوانورد به نیروی دریایی راه یافتهاست.
او به عنوان ناوگان هوایی اسکادران ۷ در سن دیگو منصوب شد. دو ماه بعد- او به عنوان جنگنده اسکادران ۵۱ -ویاف-۵۱- یک اسکادران تمام جت انتخاب شد و اولین پرواز خود را در یک هواپیمای جت اف۹اف-۲بی در تاریخ ۵ ژانویه ۱۹۵۱ انجام داد. او در ماه ژوین- اولین فرود جت خود را با یک یواساس اسکس انجام داد و همان هفته- از دانشجوی سال دوم نیروی دریایی به ناوبان دوم ارتقا یافت. در پایان ماه- با ویاف-۵۱ به عنوان جنگنده زمینی برای جنگ کره عازم کره جنوبی شد.

نیل آرمسترانگ اولین عملیات خود در جنگ کره را در تاریخ ۲۹ اوت ۱۹۵۱ انجام داد. در ۳ سپتامبر ۱۹۵۱- او که در حال پرواز اکتشافی برای عکس برداری بر فراز تاسیسات حمل و نقل در جنوب روستای مجون در غرب وونسان بود. هوپیمای اف۹ او در حالی که مشغول بمباران در سطوح پایین -با سرعت ۳۵۰ کیلومتر بر ساعت- بود- با آتش ضد هوایی مواجه شد. او هنگامی که برای به دست آوردن کنترلش در ارتفاع حدود ۲۰ فوت -۶٫۱ متر- تلاش میکرد- با تیرکی برخورد کرد که بخشی از قسمت متحرک بال راست هواپیمایش را کند. او در نظر داشت با چتر نجات بر روی آب فرود بیاید تا بالگردهای نیروی خودی نجاتش دهند به همین دلیل به سوی پایگاه هوایی پوهانگ پرواز کرد ولی صندلی او به روی خشکی افتاد. هم اتاقی او در مدرسه پرواز با یک جیپ او را نجات داد.

نیل آرمسترانگ در جنگ کره- بیش از ۷۸ ماموریت انجام داد و در مجموع در این جنگ ۱۲۱ ساعت روی هوا بود که بیشتر آنها را در ژانویه ۱۹۵۲ انجام داد. او موفق به دریافت ۲۰ مدال هوایی- ۲۰ ماموریت رسمی- ۲۰ ستاره طلایی- مدال خدمات کرهای و مدال تعهد شد. او در سن ۲۲ سالگی در تاریخ ۲۳ اوت ۱۹۵۲- نیروی دریایی را ترک کرد و به ستوان تبدیل شد.

سالهای دانشکده

پس از استعفا از نیروی دریایی- آرمسترانگ به دانشگاه پردو بازگشت و بهترین نمراتش را در چهار ترم اول گرفت. نمرات نهایی او ۴٫۸ از ۶ بود. آرمسترانگ لیسانس خود را در رشته مهندسی هوانوردی در ژانویه ۱۹۵۵ از دانشگاه پردو گرفت و فارغالتحصیل شد.
نیل با ژانت الیزابت شیرون که در در دانشگاه پردو درس اقتصاد خانه را میخواند- ازدواج کرد. آنها در تاریخ ۲۸ ژانویه سال ۱۹۵۶- در کلیسای جماعت در ویلمت در ایلینویز ازدواج کردند.

این زوج دارای سه فرزند به نامهای اریک- کارن و مارک هستند. در ماه ژوین سال ۱۹۶۱- تشخیص داده شد که کارن در قسمت میانی مغزش تومور دارد. سرانجام با اشعه ایکس او را درمان کردند. اما سرانجام کارن در تاریخ ۲۸ ژانویه ۱۹۶۲- به دلیل تضعیف سلامتی اش فوت کرد.
نیل آرمسترانگ بعدا کارشناسی ارشد را در رشته علوم در مهندسی هوانوردی در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی گرفت.

برنامه آپولو

در تاریخ ۲۷ ژانویه ۱۹۶۷ و تاریخ آتش گرفتن آپولو ۱- آرمسترانگ در واشنگتن دیسی همراه گوردون کوپر- دیک گوردون- جیم لاول و اسکات کارپنتر در حال امضای معاهده سازمان ملل متحد فضا بودند.
در تاریخ ۵ آوریل ۱۹۶۷- ۱۷ فضانورد با اسلایتون دک ملاقات کردند و درباره آتش گرفتن آپولو ۱ بحث کردند. اولین چیزی که اسلایتون گفت:
– مردی که اولین ماموریت فرود بر ماه را اجرا میکند و برای اولین بار روی ماه پا میگذارد- از مردان این اتاق است.
اسلایتون هم چنین درباره ماموریتهای برنامهریزی شده صحبت کرد و آرمسترانگ یکی از خدمههای پشتیبان آپولو ۸ شد. سرانجام وی به عنوان فرمانده آپولو ۱۱ انتخاب شد.
ناسا برای این سفینه خرجهای بسیار زیادی کرد. فقط به فضانوردان سه ماه آموزش فرود روی ماه را دادند. فضاپیمای آپولو ۱۱- جلوی موشک ساتورن-۵- یک موشک چهار مرحلهای نصب شده بود.

نیل آرمسترانگ

آپولو ۱۱

پس از خدمت نیل آرمسترانگ به عنوان فرمانده پشتیبان آپولو ۸- وی در تاریخ ۱۱ دسامبر ۱۹۶۸- به عنوان فرمانده آپولو ۱۱ انتخاب شد. در یک جلسه ناسا- اسلایتون به آرمسترانگ گفت که او در این سفر دو همکار دیگر دارد. باز آلدرین به همراه آرمسترانگ در گردونه ماه نشین -عقاب- است و به نوعی جایگزین جیم لاول است و مایکل کالینز در گردونه فرماندهی -کلمبیا- در مداری دور ماه گردش میکند. آرمسترانگ بعد از ۱ روز اندیشیدن به اسلایتون گفت:
من تا به حال با آلدرین هیچ مشکلی نداشتم ولی لاول گاهی اوقات دستورهای مرا اجرا نمیکرد. به هر حال بهتر است که آلدرین همراه من باشد و هم چنین در رتبهبندی از لاول بالاتر است.
در مارس ۱۹۶۹- جلسهای بین اسلایتون- جورج کم- باب گیلروت و کریس کرافت برگزار شد و به طور قطعی مشخص شد که فضانورد خوش بخت آپولو ۱۱- آرمسترانگ است. در یک نشست خبری در تاریخ ۱۴ آوریل ۱۹۶۹- گفته شد که آرمسترانگ از دریچه سمت راست LM از فضاپیما خارج میشود.

سفر به ماه

هنگام پرتاب موشک ساترن ۵ به فضا- در اثر سرعت بسیار بالا- ضربان قلب آرمسترانگ به ۱۱۰ در دقیقه رسید. او به یاد سرعت فضاپیمای جمینای ۸ افتاد و سعی کرد خود را کنترل کند. این توانایی باعث شد که بیماری فضایی نگیرد. هم چنین دو فضانورد دیگر آپولو ۱۱ هم بیماری فضایی نگرفتند. آرمسترانگ با انجام عملیات آکروباتی در هواپیما- باز هم نتوانست حالت تهوع نگیرد.
هدف فضاپیمای آپولو ۱۱- فرود بر نقطهای خاص و ایمن از ماه بود. سه دقیقه مانده به فرود روی ماه- سفینه به درون چالههای فضایی افتاد و مثل توپ در فضا رها بود و به سرعت به سوی ماه میرفت. زنگهای خطر به صدا درآمده بودند و کامپیوترها مدام هشدار میدادند که نمیتوانند این همه اطلاعات را پردازش کنند. سوخت سفینه هم تقریبا داشت تمام میشد.

نیل آرمسترانگ با نگاه با سطح ماه دریافت که آنها مستقیم به سوی تختهسنگها میروند. اگر فضانوردان کاری نمیکردند- مسافرتشان با یک انفجار بزرگ به پایان میرسید. او میدانست که باید چه کار کند. او هدایت سفینه را از دست کامپیوتر خارج کرد و خودش هدایت سفینه را بر عهده گرفت. مسیر سفینه را عوض کرد- ولی فضایی که او برای فرود برگزیده بود- کاملا از تختهسنگ بود. آرمسترانگ آخرین شانس خود را امتحان کرد و برای آخرین بار مسیر سفینه را عوض کرد. سرانجام فضایی صاف پدیدار شد. در کمتر از ۳۰ ثانیه مانده به فرود بر ماه- سفینه را خاموش کرد تا خودش فرود بیاید. در تاریخ ۲۰ ژوییه ۱۹۶۹- اولین فضاپیمای انسان در ساعت ۲۰:۱۷:۳۹ بر روی ماه فرود آمد. پایههای فضاپیما- ۵ تا ۱۰ سانتیمتر در ماه فرورفت. فضانوردان نیز تمام امکانات رفتن از ماه را آماده کردند تا اگر اتفاقی افتاد- به سرعت از ماه دور شوند.

زندگی پس از آپولو

آموزش

نیل آرمسترانگ در مدت کوتاهی پس از پرواز آپولو ۱۱- اعلام کرد که برنامهریزی برای پرواز دوباره در فضا ندارد. او به عنوان معاون مدیر دیپلم برای هوانوردی دفتر تحقیقات و فناوری پیشرفته منصوب شد اما تنها در آن جا یک سال خدمت کرد و در سال ۱۹۷۱ استعفا داد.

آرمسترانگ قبول کرد که در گروه مهندسی هوافضا در دانشگاه سینسینتی تدریس کند. عنوان رسمی او در دانشگاه سینسینتی- استاد دانشگاه مهندسی هوافضا بود. پس از تدریس به مدت هشت سال- او در سال ۱۹۷۹- بدون دلیل استعفا داد.

تصادفات ناسا

آرمسترانگ در دو تحقیق و بررسی پرواز فضایی- دچار حادثه شد. اولین حادثه در سال ۱۹۷۰- پس از آپولو ۱۳ بود. آرمسترانگ شخصا مخالف توصیه این گزارش بود و دوباره مخازن اکسیژن که منابع انفجار هستند را طراحی کرد. در سال ۱۹۸۶- رونالد ریگان- رییس جمهور ایالات متحده آمریکا- آرمسترانگ را به عنوان کمیسیون راجرز منصوب کرد که به بررسی فاجعه شاتل فضایی چلنجر که در همان سال رخ داد بپردازد.

فعالیتهای کسب و کار

پس از این که آرمسترانگ از ناسا در سال ۱۹۷۱ بازنشسته شد- کارهای زیادی برای کسب و کار انجام داد. او برای اولین بار برای شرکت خودرو سازی کرایسلر در ژانویه ۱۹۷۹- تبلیغ کرد. در آن زمان آرمسترانگ دچار مشکل مالی بود. او به عنوان سخنگوی شرکتهای دیگر- مانند شرکت عمومی و انجمن بانکداران آمریکا کار کردهاست. او فقط به عنوان سخنگو برای کسب و کار در ایالات متحده آمریکا کار میکند.
در کنار کارهای سخنگو- او در هییت مدیره چند شرکت- مسابقه دو ماراتون- Learjet- شرکت برق و گاز سینسیناتی- صدا و سیما- هواپیمایی ایالات متحده آمریکا- شرکت ایتون- سیستم AIL- و تیوکول خدمت کردهاست. او به عنوان رییس هییت مدیره شرکت EDO در سال ۲۰۰۲ بازنشسته شد.

آرمسترانگ در ایران

ساعت ده و نیم بامداد روز سوم آبان سال ۱۳۴۸ هجری خورشیدی- نیل آرمسترانگ به همراه ادوین آلدرین- مایکل کالینز و یک هییت سینفری از فضانوردان به ایران آمدند. در این زمان- آرمسترانگ سفر خود به ماه را در تهران شرح داد. در آن زمان گسترش فعالیتهای این صنعت در ایران هم مطرح شده بود- مقارن ساعت یک بعد از ظهر- فضانوردان در مسیر میدان بهارستان قرار گرفتند.

بیماری و مرگ

نیل آرمسترانگ در تاریخ ۷ اوت ۲۰۱۲ برای رفع شریانهای کرنر قلبی مسدودشده خود عمل جراحی کرد. سرانجام در تاریخ ۲۵ اوت ۲۰۱۲ به دلیل شریانهای ناشی از این عمل جراحی در سینسینتی- اوهایو درگذشت. چند ساعت بعد- باراک اوباما- رییس جمهور ایالات متحده آمریکا در پاسخ به مرگ آرمسترانگ بیانیهای شرح داد: -آرمسترانگ در میان بزرگترین قهرمانان آمریکای است. نه فقط در زمان خود بلکه در تمام دوران.- با توجه به بیانیه منتشر شده از سوی کاخ سفید- باراک اوباما افزود: -خدمه آپولو ۱۱- خواستههای شهروندان ایالات متحده را برآورده کردند و هرگز از یاد نخواهند رفت.-
هم چنین خانواده آرمسترانگ در بیانیهای گفتند: -ما تمایلی به قهرمان دانستن نیل نداریم و او به عنوان خلبان جنگنده نیروی دریایی- خلبان آزمایشکننده و فضانورد به ملت خود خدمت کردهاست. ما مراسم سوگواری این مرد بسیار خوب را میگیریم- زندگی شگفتانگیز خود را جشن میگیریم و امیدواریم که جوانان در سراسر جهان رویاهای ملتشان را به حقیقت بپیوندند و و بدون محدودیت و فشار به ملت خود خدمت کنند.
باز آلدرین- همراه آرمسترانگ در آپولو ۱۱ اظهار داشت:

-برای درگذشت آرمسترانگ غمگینم. من توسط میلیونها نفر در سوگواری این قهرمان آمریکا میپیوندم و همیشه او را یکی از بهترین خلبانها میدانستم. واقعا متاسفم که نمیتوانیم پنجاهمین سالگرد فرودمان روی ماه را همگی با هم جشن بگیریم.-
مایکل کالینز- همراه آرمسترانگ در گردونه فرماندهی آپولو ۱۱ گفت:
-به سادگی- او بهترین بود- و من از دست دادن او را وحشتناک میدانم.-
چارلز بولدن- مدیر ناسا گفت: -آرمسترانگ برای یک گام کوچک بشر در جهان فراتر از خودمان برای همیشه در یادها خواهد ماند.-
بیانیه خانواده آرمسترانگ یک ادای احترام است. علیرغم این که بیشتر مردم فکر میکردند خانواده آرمسترانگ به او افتخار کنند- خانواده او خدمات آرمسترانگ را تنها یک خدمت به ملت خود دانستند. خانواده او میتوانستند به خدمات نیروی هوایی و دریایی او و سفر تاریخی آپولو ۱۱ افتخار کنند. این پاسخ توجه بسیاری را از جمله توییتر جلب کرد.

نیل آرمسترانگ

جوایز

آرمسترانگ جوایز و افتخارات بسیاری از جمله مدال آزادی رییس جمهوری- مدال فضایی کنگره- تندیس و لوح یادبود گودارد رابرت- جایزه سایلوانوس تایر- جام کالیر از انجمن هوانوردی ملی- و مدال طلای کنگره کسب کردهاست. مکانهای زیادی از جمله دهانه آرمسترانگ- و سنگهای آسمانی از جمله سیارک ۶۴۶۹ آرمسترانگ به افتخار نام او نامگذاری شدهاند. هم چنین آرمسترانگ افتخار پیادهروی هوا و فضا را کسب کرد. آرمسترانگ و خدمه آپولو ۱۱- در سال ۱۹۹۹ دریافتکنندگان مدال طلای لانگلی از موسسه اسمیتسونیان بودند.

در سراسر ایالات متحده آمریکا- نام بیش از یک دوجین ابتدایی- راهنمایی- و دبیرستان به افتخار او نامگذاری شدهاند. نام بسیاری از مکانهای دیگر در سراسر جهان از جمله خیابانها- ساختمانها- مدارس- و جاهای دیگر آرمسترانگ یا آپولو است. در سال ۱۹۶۹- قوم ترانهسرا و خوانندهشان جان استوارت- برای ادای احترام به نیل آرمسترانگ و اولین گام او در ماه- آلبوم -آرمسترانگ- را منتشر کردند. در ماه اکتبر سال ۲۰۰۴- دانشگاه پردو اعلام کرد که ساختمان فنی و مهندسی جدید خود را آرمسترانگ خواهد نامید. برای این ساختمان ۵۳٬۲۰۰٬۰۰۰ دلار هزینه شد و در ۲۷ اکتبر ۲۰۰۷- طی مراسمی به آرمسترانگ اختصاص داده شد. در سال ۱۹۷۱- جایزه سایلوانوس تایر از سوی آکادمی نظامی ایالات متحده آمریکا برای خدمات آرمسترانگ در غرب کشور اهدا شد.

زندگینامه مجاز آرمسترانگ در -اولین مرد:زندگی نیل آرمسترانگ- در سال ۲۰۰۵ منتشر شد. برای سالهای بسیاری- نویسندگانی مانند استفن آمبروز- و جیمز میشنر به آرمسترانگ پیشنهاد نوشتن زندگینامه او را دادند- اما آرمسترانگ پس از خواندن یکی از زندگینامههای جیمز هانسن- با او توافق کرد.
در سال ۲۰۱۰- بنیاد بررسی فضایی- آرمسترانگ را به عنوان محبوبترین فضانورد برگزید.
آرمسترانگ در پاسخ به مطبوعات درباه دیدگاه او به پروازهای فضایی در سال ۲۰۰۵ گفت: -ماموریت مریخ نورد سرنشین دار آسان تر از برنامه فضایی آپولو در سال ۱۹۶۰ خواهد بود. در سال ۲۰۱۰- آرمسترانگ از تصمیم لغو اریز ۱ انتقاد کرد.-

او در یک نامه سرگشاده به جانبازان آپولو -جیم لاول و ژن کرنان- اشاره کرد و گفت: -سازمان فضانوردی کشور ما نیم قرن است که انسان به فضا میفرستد و در آینده به صورت نامحدود این کار انجام میپذیرد.- آرمسترانگ علنا نگرانیهای خود را در آپولو ۱۱ هنگام فرود بر ماه بیان کرد و گفت که شانس زنده ماندم ۵۰٪ بودهاست. من بسیار متعجب بودم اما در نهایت موفق شدم بر ماه فرود بیایم.
در ۱۸ نوامبر ۲۰۱۰- در ۸۰ سالگی- آرمسترانگ گفت: -کشور هلند در یک ماموریت به مریخ او را به عنوان فرمانده ماموریت خواسته بودند.-

منبع :

راسخون

همشهری آنلاین

ویکی پدیا

انجمن اجتماع اندیشه - تمامی انجمن‌ها ]...