تادایو آندو – Tadao Ando

تادایو آندو

تادایو آندو معمار برجسته ژاپنی است- آندو معماری خودآموخته است- قبل از اینکه با جدیت به معماری روی آورد مدتی راننده کامیون و قبل از آن بوکسور بود- از زمان تاسیس کارگاه شخصی خود در سال ۱۹۷۰- آندو تا کنون بیش ار یکصدو پنجاه پروژه معماری را طراحی کرده است

زندگی تادایو آندو

تادایو آندو در ۱۳ سپتامبر ۱۹۴۱ میلادی در اوزاکای ژاپن دیده به جهان گشود. او بر خلاف بیشتر معماران امروز- تحصیلات رسمی در مدارس معماری نداشته است. و به جای آن معلومات خویش را با مطالعه و انجام سفرهای متعدد به سرتاسر نقاط جهان مانند آفریقا و اروپا و آمریکا به دست آورده است.
آندو از سن ۱۰-۱۷ سالگی در یک کارگاه نجاری کار می کرد. وی اغلب به ساخت مدلهای چوبی از کشتی و هواپیما می پرداخت- او صنعت و ساختار سنتی چوبی ژاپنی را از یک نجار که مغازه او در خیابان مقابل خانهشان بود- فرا گرفت.
از سال ۱۹۶۲-۱۹۶۹- در دهه ۲۰ سالگی- آندو تصمیم به یادگیری خودآموز مستقیم معماری گرفت- که او را به خارج از ژاپن برای مشاهده معابد- مقابر و چای خانه ها- به اروپا- آفریقا و آمریکا برد. او معماری را با رفتن و دیدن ساختمان های واقعی و مطالعه کتاب هایی در مورد کارهای معمارانی از قبیل : لوکوربوزیه- لودویش میس فن در روهه- آلوار آلتو- فرانک لوید رایت و لویی کان یاد گرفت. وی قبل از بازگشت به اوساکا در سن ۲۸ سالگی و بازکردن دفترش- به عنوان استادیار در دانشگاههای توکیو- هاروارد- دانشگاه کلمبیا بوده است.

در سالهای ۱۹۶۹-۱۹۶۲ میلادی تعالیم خود آموخته و غیر آکادمیک خود را به عنوان یک معمار با سفرهای آموزشی به اروپا- آمریکا و آفریقا و مطالعه بر روی خانه های فرانک لویدرایت و کارهای مدرنیسم قدیمی -کلاسیک- تکمیل کرد. وی در سال ۱۹۷۰ کارگاه شخصی خود را با نام دفتر معماری تادایو آندو و همکاران تاسیس کرد. افزایش کمی آثار او در سطح معماری های مسکونی- کلیساها- موزه ها و مجتمع های تجاری بزرگ- و… با تکیه ای مداوم و تقریبا انحصاری بر ساختارهای بتن مسلح بزرگ و نمایان است که عظمت را در معماری او فزونی می بخشد.

او واسطه ای میان شرق و غرب است- و بتن را ـ با اینکه از مواد جدایی ناپذیر جنبش مدرن اروپاست ـ در جهت نشان دادن زیبایی شناسی شرقی به کار می برد. اولین تمرین معماریش را در سال ۶۹ م . در اوزاکا آغاز کرد و تاکنون بیش از صد و پنجاه پروژه معماری را طراحی کرده است.
او از با نفوذ ترین معماران پست مدرن نسل دوم ژاپن محسوب می شود. توجه عمده وی بر تلفیق فرمهای مدرن با مفاهیم و شیوه های سنتی ژاپن استوار است- به بیان دقیق تر- هدف او تغییر معنای طبیعت از گذرگاه معماری است. مصالح معماری آندو- بتن خام- خورشید- آسمان- سایه و آب است یا به عبارت بهتر- فضا. تاکید او بر این نکته است که استفاده کنندگان از بنا باید طبیعت را تجربه و احساس کنند و اینها همه ریشه در سنت منطقه ای زیستگاه او ـ کانزایی ـ دارد.

عناصراصلی و متناقص معماری آندو عبارتند از نظم- مردم و احساسات انسانی. او در معماری خود- به گونه ای متضاد آنها را با هم ارتباط می دهد و میان آنها تفاهمی ایجاد میکند- فرم در برابر فرم و فضا- داخل در برابر خارج و طبیعت در برابر هندسه. آندو از جذابیت فرم صرف نظر کرده و بر جذابیت فضا تاکید می ورزد. او اعتقاد دارد که فرم- از تاثیر فضایی می کاهد و در نتیجه- جذابیت معماری را محدود می کند. به اعتقاد او- ارجعیت دادن به فرم به معنای ارجعیت دادن به حس بینایی در میان پنج حس و عدم توجه به عمق فضایی است. در نتیجه او در پی نفی فرم به مفهوم به کارگیری فرمهای ساده و انکار فرمهای پیچیده است. -نفی تصویر صرفا بصری در فضا-.

معماری او- معماری نفی و انکار است. او جامعه مدرن و جهانی بودن را نفی می کند. اولین چیزی که آندو نفی کرده- مفاسد جامعه مدرن و ارزشهای آن است. آندو راحتی مدرن را نفی کرده- تلاش می کند ارتباط پویایی با جهان برقرار کند. او راحتی را از معماری خود دور می کند و به جای آن امکان حضور انسان و طبیعت را در کالبد معماری اش فراهم می سازد.

تادایو آندو

او کارهای متعددی تاکنون انجام داده است که ۸ اثر برترش که اهداف و تفکرات او را به خوبی جلوه گر می سازند را نام می بریم:

۱- نمازخانه کوه روکو -کلیسای باد-
۲- کلیسای روی آب
۳- کلیسای نور
۴- معبد آب
۵- خانه Raw
۶- مجتمع تجاری تایمز
۷- پروژه ناکانو شیما
۸- موزه نایو شیما

برای آشنایی و شناخت بیشتر- کارهای آندو را بر اساس ساختار و کالبد به سه بخش معماری یگانه انگاری- دو گانه انگاری و کثرت گرایی تقسیم بندی می کنیم.
آن دسته از کارهایی که در شمار معماری یگانه انگاری قرار می گیرند- دارای فرمی خالص- طراحی واضح و فضایی قومی هستند. این نوع معماری- بیشتر در خانه ها وکلیساهای کوچک دیده می شود. در این فضاها- با آرامشی روبرو می شویم که یادآور فضای سنتی چاپخانه های ژاپنی است. در این فضا- بر اساس ریتمی وحدت بخش- کل به جزء تبدیل می شود. این ریتم- حتی در نور و سایه نیز تکرار می شود.
در معماری دو گانه انگار- آندو روش خاص خود را اعمال می کند. به عبارتی- روش او از هیچ نوع معماری دیگری تاثیر نپذیرفته است. در آنجاست که آندو از فرم بیضوی استفاده می کند- ولی در معماری دو گانه انگار- فضا بر اساس نیروی پویا شکل می گیرد. این نیرو- از تضاد بین فرم و فضا حاصل می شود. در این نوع معماری ـ بر خلاف معماری یگانه انگار که فرم بر فضا غالب است ـ فرم و فضا دارای ارزش یکسانی است و در اینجاست که نوآوری های آندو تجلی می یابد.

معماری کثرت گرایی آندو شامل تعداد زیادی از کارهای او از سال ۱۹۸۵ به بعد می باشد. این معماری- با فرم های متنوعی که دارای جهت گیریهای مختلفی است- شناخته می شود. در اینجا- تمرکز فضایی که در معماری یگانه انگار وجود داشت- متلاشی و پراکنده می شود و بیشتر به سوی روشنایی و پویایی نیل می کند. فرم از نظر بصری- سبک تر شده و پراکنده می شود. بنابراین در طراحی- فضا از ترکیبات مختلفی شکل می گیرد. از این روست که در کارهای آندو- روش ها و مقیاس های متنوعی دیده می شود.

برخی از نظرات و دیدگاه های تادو آندو:

– نگاه انتقادی به معماری مدرن
– احساس نگرانی برای آینده به خاطر وجود کامپیوترها ترس از اینکه خلاقیت را از معمار بگیرند و معماری به یک فرمول برای تمام نقاط زمین انجامد.
– اهمیت فوق العاده به طبیعت
– در معماری بخشی وجود دارد که نتیجه یک استدلال منطقی است و بخش دیگری است که از مجرای احساس خلق می شود . همواره یک نقطه هست که این دو با هم طلاقی می کنند. من فکر نمی کنم معماری بدون این تلاقی بتواند خلق شود.
– معماری خلق فضایی برای زیستن و به تفکر واداشتن
– فرم از تاثیر فضایی می کاهد و در نتیجه جذابیت معماری را محدود می کند.
– اهمیت به نور در فضای معماری
– نور به زیبایی نمود می بخشد- و باد و باران با تاثیری که بر بدن انسان می گذارند به زندگی رنگ و رو می دهند. معماری واسطه ای است که انسان را قادر می سازد تا حضور طبیعت را حس کند.
– من با نشاندن طبیعت و نور متغیر در درون فرم های هندسی ای که از زمینه شهری شان بریده شده اند – فضاهایی پیچیده می آفرینم.
– آسمان قاب شده – نور و سایه ایجاد می کند و به شخص القا می کند تا از معنای طبیعت بپرسد و به او کمک می کند تا عناصر ترکیبی فضا را درک کند.
– به باور من سه عنصر برای تبلور معماری مورد نیاز است- مصالح واقعی مانند بتن اکسپوز و یا چوب رنگ نشده- هندسه ناب- طبیعت- طبیعتی که از طریق انسان نظم داده شده و در تضاد با طبیعت آشفته است.
– من می خواهم بناهای قوی و در عین حال آرامی بیافرینم که صدای آفریننده شان را بتوان شنید.
– نور سرچشمه تمام هستی است. نور در همان حال که به سطح چیزها برخورد می کند- به آنها شکل می دهد و با انباشتن سایه در پشت چیزها – به آنها عمق می بخشد.
– تابش یک دسته پرتو نور- با نفوذ در سکوت ژرف آن تاریکی- شکوه و ظلمت را به همراه می آورد .

تصاویر کارهای تادایو آندو

موزه سانتوری آواجی یومهبوتایی

طراحی مرکز فرهنگی توسط تادایوآندو

منبع :

نو اندیشان

دیفال

ویکی پدیا

انجمن اجتماع اندیشه - تمامی انجمن‌ها ]...